آسیب شناسی وحدت اسلامی
دین مبین اسلام همچون سایر ادیان دنیا از شاخه های گوناگونی تشکیل یافته است . شاخه های متفاوت دین مبین اسلام با وجود اختلافات جزئی هیچگاه نتوانسته اند در کنار هم بطور مسالمت آمیز و بدون کینه و عناد زندگی نمایند . غده چرکین اختلافات مذهبی مسلمین ، در سده های اخیر حیات اسلام چهره پاک و شفاف دین اسلام زشت جلوه داده است . درد اختلاف و تشتت بین جوامع مسلمان از دیرباز در بین اندیشمندان مسلمان تشخیص داده شده است و بسیاری هم تلاش کرده اند که این درد را مرهم نهند. سید جمال الدین افغانی اولین کسی بود که رهبری حرکت عظیمی را برای اتحاد جهان اسلام در دستور کارش قرار داد . اما حرکت سید اگر چه تبعات مثبت فراوانی را در جهان اسلام بجا گذاشت اما نتوانست خواسته های قلبی آن مرد بزرگ را برآورده سازد. پس از سید شاگردانش راه او را تعقیب کردند . اقبال لاهوری با الهام از حرکت سید جمال الدین ، طرحی نو در افکند . اما آن مرد بزرگ هم نتوانست آرزوی بزرگ جهان اسلام را در به هم پیوستگی شان تحقق بخشد . حرکت های اصلاح طلبانه دیگری هم در کشورهای اسلامی صورت گرفت اما همه چون جرقه هایی در تاریکی برای مدتی کوتاه درخشیدند و دوباره خاموش شدند .
حال برای همگان این سؤال مطرح است که چرا جهان اسلام که سر لوحه دینش اتحاد و برابری است ، اینگونه در مرداب اختلاف و چند دستگی دست و پا می زند. برای جواب به این سؤال باید از جهات گوناگون این مسأله را مورد غور و بررسی قرار داد:
ناآگاهی عمومی
متأسفانه توده های مسلمان در اقصی نقاط دنیا آگاهی اندکی از دین خود دارند . و بسیاری از آنان حتی تفاوت مذهب با دین را نمی دانند . نمونه های فراوان آن را می توانید در کشورهای مختلف اسلامی ببینید . این ناآگاهی معلول آگاهانه ای دارد که برخی روحانی نماها برای حفظ موقف خویش ، در طبل اختلاف می کوبند و اسلام را در دایره تنگ یک مذهب خاص قلمداد می کنند . بسیار دیده شده است که حکم تکفیر این روحانی نما چون شمشیری بران پیکر مذهب برادر مسلمانش را از هم دریده است .
روزی که اسلام پا به عرصه وجود نهاد پیامبر عظیم الشأن اسلام ، پیمان ابدی برادری بین یارانش منعقد کرد تا این سرمشقی برای آیندگان اسلام باشد . اما امروزه نان به نرخ روز خوران مذهب می کوشند پیمان برادری یاران پیامبر را نادیده بگیرند و دیواری از عقده و اختلاف بین مسلمانان بنا نهند.
وقتی که در کشور اسلامی ایران مردم کوچه و بازار را می دیدم که به یاران پیامبر ناسزا می دادند ، قلبم به سختی می گرفت و وقتی برادران سنی شان را می دیدم که برادران شیعه شان را تکفیر می کردند ، تأسفم دو چندان میشد .
برای من به عنوان یک مسلمان همیشه این سؤال مطرح بوده است که چرا ما که اعضای یک وجودیم و آیات دین مبین مان ما را به برادری فرا می خواند و پیامبرمان به برادری سفارشمان کرده است همدیگر را به چشم دشمن می بینیم .
چرا بعد از هزار و چهارصد سال هنوز برای ما خودمان و دین مان مهم نیستیم و مهم این است که آیا مولایمان علی مرتضی جانشین پیامبر بوده و یا مولایمان ابوبکر صدیق؟ آیا وقت آن نرسیده که کمی هم عاقلانه بیندیشیم که این اختلاف چه باری را می تواند از دوش امت بیچاره مسلمان که در جاده های حیرت و عشرت سرگردانند ، بردارد.
تا آگاهی عمومی توده مسلمان از کنه دین مبین اسلام کامل نگردد و تا روحانیان مسلمان اسلامی نیندیشند نه مذهبی ، کاسه همان کاسه خواهد بود و آش همان آش .
سوء استفاده امرای جهان اسلام
تاریخ جهان اسلام بعد از ختم خلافت راشده به خوبی بیانگر این نکته است که امرای جهان اسلام برای حفظ موقف خویش کوشیده اند که در تنور اختلافات مسلمین بدمند و آب را گل آلود کنند تا از آن ماهی بگیرند . هنگامی که خلافت انتخابی جایش را به ملوکیت انتصابی داد و هنگامی که زعامت جهان اسلام از دست توده های مسلمان بدر آورده شد و به خاندان های خاص سپرده شد ؛ آنان که دیگر جایی در بین توده مسلمان نداشتند و هم به آرای آنان انتخاب نمی شدند سعی کردند که مسلمانان را به جان هم بیاندازند تا خود با خیال راحت به تاراج بیت المال مسلمین مشغول گردند .
آیینه تاریخ جنگ و جدل ها و حق تلفی های زیادی را در کارنامه سلاطین و امرای مسلمان ثبت کرده است . جنگ های امپراتوری عثمانی و ایران خود گویای جنگ و ستیز بین مسلمان است . حتی در گذشته بسیار نزدیک جنگ ایران و عراق با شعارهای مذهبی هر دو طرف همراه شد .
امروزه هم امرای جهان اسلام از همین حربه استفاده می کنند . آنان در تنور اختلافات می دمند و بی شرمانه فریاد اتحاد سر می دهند . در کشوری که خود را مدافع حقوق سنی ها می دانند شیعه تکفیر می شود و در پایتخت کشوری که خود را رهبر شیعیان جهان و گاه ولی امر مسلمین می خواند سنی ها حق احداث مسجد جامع ندارند و باید نماز جمعه را در سفارت کشوری دیگر برگزار کنند آنوقت مجمع تقریب مذاهب تشکیل می دهند . در بخش رسانه ها هم که افتضاح حکومت های مسلمان به اوج خویش رسیده است . چاپ کتب توهین آمیز به برادران مسلمان به جرم تعلق به مذهبی دیگر از بنگاه های انتشاراتی اقبال نشر می یابد که متعلق به حکومت های مذهبی است .
جای تعجب است که در کشوری چون هند که کشور هفتاد و دو ملتش می خوانند ؛ یک مسلمان به ریاست جمهوری می رسد و یک سیک نخست وزیر می شود . اما در کشورهای مسلمان به استثنای چند کشور ، مسلمان نه تنها که به ریاست یک اداره دولتی نمی رسد که حتی در راه تحصیل فرزندانشان سنگ اندازی میشود و روحانی برجسته و مبلغ یک کشور بزرگ اسلامی نفوس هموطنانش را به جرم تعلق به مذهبی دیگر خطری برای امنیت ملی می خواند و از دولت می خواهد که به فرزندان آنان شناسنامه صادر نکند و در غم تخریب مزار ابولؤلؤ که یکی از بزرگترین یاران باوفای حضرت پیامبر را به شهادت رساند ه ، اشک تمساح می ریزد. بیاییم تفاوت از زمین تا آسمان دیگران با خودمان را ببینیم .
شاید این سیاست یک و بام و دو هوا و متظاهرانه امرای مسلمان بسیاری را بر آن داشته که به سکولاریسم را دوای درد جوامع مسلمان بدانند در حالیکه این دوا هم تاریخ انقضایش در مکان تولدش در جهان اسلام ( ترکیه ) فرا رسیده است .
شاید بسیاری از مسلمانانی که فارغ از تعلقات مذهبی به فکر بهبود وضعیت مسلمانان اند به خوبی این نکته را درک کرده باشند که مشکل بزرگ جهان اسلام امرای فاسدی است که برای ابقای در قدرت حتی به مذهب هم رحم نمی کنند .
دست های بیرونی
دست های بیرونی هم در گذشته و حال در کار بوده اند تا این دین به سامان نرسد و گرنه جل و پلاس همگی را از کره خاکی برخواهد چید . حکومت های استثمارگر در طول تاریخ کوشیده اند که مسلمانان جهان همچنان در گرداب اختلاف غوطه ور باشند . آنانی که تاریخ خوانده اند به خوبی می دانند که انگلیس ها چگونه با دست و دلبازی فراوان به یاری حکومت صفوی برای رویارویی با حکومت عثمانی شتافتند و یا در جنگ ایران و عراق چگونه صدام را برانگیختند تا به کشور برادر و همسایه اش ایران حمله برد و این با کمال بی شرمی این جنگ را جنگ قادسیه بخواند .
امروزه هم دشمنان قسم خورده اسلام با نیرنگ های فراوان می خواهند در جهان اسلام هلال سنی و هلال شیعی تشکلیل دهند که مبادا این دین بزرگ با درک این حقیقت اسلام مرز ندارد و مسلمانان همگی برادرند روزی دمار از روزگارشان بدر آورد.
راه غلبه بر چالش ها
دیر وقتی است که دو دانشمند بزرگوار اسلام شیخ قرضاوی در مصر و شیخ فضل الله نوری در لبنان ندای وحدت سر می دهند تا همه مسلمانان بدون توجه به مذاهب شان بر سر یک سفره بنشینند و همدیگر را در آغوش کشند . اما گویا این مسأله به مذاق سیاستمداران جهان اسلام خوش نیامده ، چون عملاً بر خلاف این خواسته های به حق این دو بزرگوار عمل می کنند .
جالب اینجاست که مجمع علمای اسلام و مجمع تقریب مذاهب تا حال نتوانسته اند که بر مشکلات واهی که دامنگیر مسلمانان است را حل نمایند . هرگاه عالمی مسلمان از یکطرف ندای وحدت سر داده است به گونه مرموز از جایی دیگر حکم تکفیر طرف مقابل صادر شده است و بالعکس . سؤال اساسی در اینجاست که چه باید کرد ؟؟
شاید روزی فرا رسد که مسلمانان به خصوص روحانیون مسلمان به این نتیجه رسیدند که ما فقط یک دین بنام اسلام داریم که برای همه عزیز است و بس ! آنروز دیگر آبی گل آلود نخواهد شد تا صید ماهی اختلاف آسان باشد !!!!!!
