ناجوهای کویری

خيس و خاموش و غمين

باز يادت

             شهرك خاموش اندوه مرا

نورباران مي كند

بار ديگر

              خانه ي متروك   دل  

ياد ياران مي كند.

قطره اشكي در دل درياي باران مي چكد

تك حبابي

در ميان هاي هوي قطره ها

از نفس مي افتد و جان مي دهد.

آه اينك در خيابان غروب

دست هايم را به دور آفتاب

حلقه مي بندم كه تو

رقص رقصان از ميان ابرها

سوي من پر مي كشي

چشمهایم را به سوی آسمان

تابلوی نقش های مهر تو

میخ می بندم که تو

با قلمویی ز جنس ماهتاب

نقش دیگر می کشی

زیر باران می روم

خیس و خاموش و غمین

جای پای چکمه احساس را

جوی باران می برد

مرغ عشقی راه را گم کرده است

در پی کاشانه دیرین خود

سوی باران می پرد.

باز باران ... بار دیگر خاطره

کوچه های رفته دیروز را

آب پاشی می کند

دربهاران بوی پاییزی تو

کوچه باغ خاطرات رفته را

رنگ ماشی  می کند .

تقديم به محمد بهبودي كه جهان را از زاويه اي زيباتر از ما مي بيند .

بلور شيشه اي

بشكن بلورر شيشه اي حس خفته را

هر جا طلوع مهر پر از استعاره نيست

شايد مقدس ديدن فواره هاي ذوق

شايد خيال در پس ناباوري خوش است

اما جز آب زلال حريم عشق

خشكيده كام های  عطش را گذاره نيست .

هر جا كه آسمان به ناز و ادا سايه مي دهد

پولک ستاره ها ، همه شان خوش لمیده اند

شب تاب کرمها ، همه شان آرمیده اند

خورشید می گریزد و مهتاب غایب است

حتی که جای پای یکی ماهواره نیست .

دريا بغل گشاده و فرياد مي زند :

ما در بغل صدف زنده پروريم

آغوش ما اگر چه پناه فسيل هاست

اما به حتم ، جای دم زدن سنگ خاره نیست  .

اکنون که ابرها ز آسمان خدا کوچ می کنند

شاید غروب باور ما می رسد به سر

شاید طلوع مژده ی آزادگی دهد

آخر به جز امید ، دگر راه چاره نیست .

بیا که آینه بندیم کوچه های کودک ده

که در کویر عاطفه ها

در دیار بی مهری

هنوز منتظر بوی باران است .

هزار قافله رفته است در مسیر باور او

هزار قصه ناگفته است ثبت روی دفتر او

اگر چه سالهاست میزبان لوت عطش

ولی هنوز

         در طلب آبشاران  است .

هنوز کودک ده با هزار فصل امید

به یاد روزهای دور خینه می بندد

هنوز کودک ده کوچه های قلبش را

به روی خشم و غضب ، روی کینه می بندد

هنوز کودک ما از سراب می نالد

و تشنه لب

ز پی  چشمه ساران   است .

هنوز کودک ده سوی جاده می بیند

که اسپ سواری ز راه دور می آید

و با سبدی از عروسکان رنگارنگ

به جستجوی خانه های داغداران است .

بیا که عاطفه بخشیم لحظه های کودک ده

که لحظه های نگاهش

مسیر جاده  شب  را

به هوش می نگرد

و منتظر لحظه های نورباران است .

عزیزی این  شعر شهریار را برایم اس ام اس کرده بود .

« با عقل ، آب عشق به یک جو نمی رود

بیچاره من که ساخته از آب و آتشم »

دایره همنوایی است با این عزیز و این شعر تقدیم به او که همیشه مشوق خوبی برای سرایش اشعار شکسته ام بوده است .

دایره

گفتی بمن :

« با عقل ، آب عشق به یک جو نمی رود

بیچاره من که ساخته از آب و آتشم »

…

آری عزیز !

ما عاقلان ، همیشه و همواره دیده ایم

اطراف دایره را با نگاه خویش

با چشم عقل خود

در جستجوی عالم نادیده بوده ایم

غافل ز اینکه عشق سراپا ندیدن است .

ما فکر می کنیم

از عقل خویش بناهای سربلند

                                آباد می کنیم

                                           دلشاد می شویم

گوییم با غرور :

 اینجا همیشه ماندن و خوش آرمیدن  است .

اما …

دریغ که گمگشته ایم ما

در کوی عقل هم

سرگشته ایم ما

اینجا مجال نیست

فکر ثبات نیست

از شاخه ای به شاخۀ دیگر پریدن است .

اما عزیز !

درکوی عشق

                  عاقل بازار ابله است 

آنجا فریب نیست

فکر گریز نیست

دست تعقل و مفکوره کوته است .

در کوی عشق

                    جز ورق روی یار نیست

در برزن نیاز

            جز خون دیدۀ هر دلفگار نیست  

آنجا طواف دایره تحریم گشته است

جز در درون دایره

                     کس ماندگار نیست .

…

آری عزیز !

« با عقل ، آب عشق به یک جو نمی رود

 دردا که  ما ، ساخته از آب و آتشیم

                                                   هفتم میزان    1387، بیست و هشتم ماه مبارک رمضان

                                                                                                                              فراه 

فردا

روزگاری می رسد

شهر از خفاش ها خالی شود

چشمه ها جوشند مست

باغ برخیزد ز خواب

زندگی با قاصدک عالی شود

روزگاری می رسد

پرپلاسیی  که باران می خرد

باز می آید به باغ

نورگویان با هزاران هلهله

شب روان را

هدیه می آرد چراغ

روزگاری می رسد

شهر را با عاطفه آذین کنند

آسمان آبی شود

کینه را جارو کنند

بغض را قمچین کنند

روزگاری می رسد

کودکان باور صبح امید

عشق را معنی کنند

طفلکان مأمن کوی طلوع

رود را

      خورشید را

                 امید را

عزم نقاشی کنند .

روزگاری می رسد

در میان شادی و  گل خنده ها

شام ما فردا شود

روزن امید ما از گوشه ای

نور را پرچم زند

ناگهان پیدا شود

...

حالیا  من با  تو و  او  و همه

چشم بر راه عبور غنچه ها

دوخته تا باغ عطر آگین شود

وز طلوع مهر رخشان بهار

باغ ما رنگین شود

شهر مهر آگین شود

روزگاری می رسد...

یاسا

همسفر قصه خواب من و تو

قصه ی تلخ وداع  چمن است

قصه هجرت ناباورروز  

قصه تلخ خزان گل سرخ

قصه کوچ دو سه قاصدک انجمن  است

همسفر قصه خواب من و تو

قصه ی پیچک و شلاق خزان

قصه ی قایق بشکسته ی موج

قصه قهقهه اهرمن است

 همسفر قصه خواب من و تو

احتضار دو سه شمعی است که شب

رهنمای شب شب رفته ی شب کوران است

قصه ساکت یک حنجره ی زندان است .

قصه باختن ایما ن است .

همسفر قصه خواب من وتو

گریه تلخ چنار است به باغ

خنده ی مست  کلاغ است به سرشاخه ی شوق

رقص مستانه جغد است به ویرانه ی شب

قصه فتح دو سه زاغچه ی میدان  است .

.....

همسفرخسته ام ازخاطره ها

خسته ام ازگذر ثانیه ها

چشمهایم همه کندوی نگاه  

گوشهایم همه درحسرت آوای دو سه ضربه ی زنگ

و دلم آینه ای زنگاری

و گلویم پر از میوه ی کالینه ی بغض

...

با من از( ما) مگو

(ما) یمان دیگر مرد

یادتان نیست

که ما  را به سرچوک تعصب

دو سه کفتار سیاه

خبر از فتح سیه چاله شب می دادند.

یادتان نیست که  با قهقهه ها می گفتند

" یادتان باید باشد

که دگرآینه ممنوع شده است

چشمه را روزنه گفتن کفر است

و سزای گل و پروانه و شمع  

طبق یاسای قبیله ، اعدام

یادتان باید باشد

که درین جا سخن مای من است.

سخن از طایفه و رای من است .

مایمان قافله مان ،

مایمان طایفه مان

مایمان ایل و تبار و نفرو  عایله ما ن

با من از ما مگو

مایمان را به من و تو و به او

ضرب تفریق زدند.

حال من ، تو ، او

هر یکی ما شدیم

مایمان دیگر مرد

همسفر می بینی ؟

کاروان خسته و از راه رفته

جاده ها مبهم و آلوده غبار

میر در لشکر ما پیدا نیست

نفسی تازه کنیم

سفر از سر گیریم

خواب دیگر کافی است .

همسفر می شنوی ؟

" زنگ باران به صدا می آید"

گوئیا لحظه بیداری ماست

بامن از دخمه برون آ و ببین

باردیگرگذر خیل پرستو پیداست .

باور

بمن آموخته ای

به یکی دل بندم

ازدویی پرهیزم

وبه سرخی شفق خوش باشم

به زمانه سوگند

به شب وروزوبه خورشیدوبه ماه

به قلم

به همان آله ی تقدیس بشر

بمن آموخته ای

که تماشا نکنم

صحنه ی خیمه ی شب بازی گرگ

به ستاره سوگند

وبه انجیروبه زیتون وانار

به ضحی

وبه اسبان نفس سوخته ی وادی شور

به من آموخته ای

که تماشا نکنم

غارت خوشه ی پرگوهر صبح

به من آموخته ای

گهی آتش

گهی نور

گاه باران باشم

ودریغ

بمن آموخته اند

که فقط

 تماشاگرمیدان باشم

دو روز پیش دوست ایرانی ام سرکار خانم " فیروزه عسکری  "، شعر چند سال پیششان را که خطاب به کودکان افغانستان سروده بودند ، به من تقدیم کرده بود . شعر را که خواندم ، دران احساس مقدسی را به نظاره نشستم که در دنیای کنونی ما کمتر یافت می شود . به پاس این احساس نیک ، این شعر؛ برگ سبزی است تحفه درویش ، تقدیم به بانو فیروزه عسکری !

شهرک دل

من به احساس پر از آینه ات

که به صحرای غزل های سخن

یک چمن  باغچه را هدیه  دهد

تحفه ای  از  سفر  کشور دل ها  دارم .

□

گفته بودی که گناهی است بزرگ 

مرز تفکیک به آبادی مهر

سرحد فصل به گلخانۀ شوق

و حصاری  به ره کلبۀ نور

...

□

راست گویی

و من از گفته تو دلشادم

که تو از ممکلت عاطفه ها ،شهرک دل

" خانه ای در طرف دیگر شب ساخته ای "

□

من و تو هموطنیم

هر دو از شهر سخن

هر دو از ناحیۀ اول مهر

ناممان انسان است

 راستی نه، نه ، نه ...

 خودمان انسانیم .

□

گفته بودی که دلت می گیرد

وقتی در نشریه ای ، کودک همسایه ز غم می گرید

گفته بودی دل تو می لرزد

وقتی در خانۀ  شرقی شما

طفلکی از سفر تلخ چمن  می گوید.

...

من چو تو ، بغض دلم ترکیده است

که عروسک به ده کودک ما ممنوع اَست

و کبوتر ز سر بام پریده است به کوه

□

من و تو هموطنیم

اهل یک شهر اصیل

شهر ما در گذر حادثه ها

مملو از بازدم  خاطره است .

شهرمان شهر سرور و غزل است

شهر قمری و قناری و غزال

شهرمان شهر امید و امل است

شهرمان شهر پرستو و  بهار

آیت معرفت انسان است .

شهرمان شهر قناری و چنار

شهر دلدادگی و ایمان است .

□

من و تو هموطنیم

خانه هامان آباد

لحظه هامان دل شاد

و شب از منزل ما راهی   باد.

12/4/1387

به پیشواز سوم جوزا روز معلم                                                                             

                                                     تقدیم به معلمین فداکارافغانستان!

                           معلم

معلم

ای پدر

ای مهربان مادر!

چگونه ازتو گویم

ازتوکزقلب عطشناک زمین

گوارا چشمه ای ازمهر

ازعلم وادب،ازعشق

برای تشنگان عصر دانش ارمغان داری

چگونه ازتو گویم

ازتوکز راز هزاران واژه ی یاری خبر داری

وهر لحظه،یکایک برزبان داری

□

معلم

ای پدر

ای مهربان مادر!                  

چگونه ازتوگویم

ازتو کزروزنخستین

فروزان مشعلی از علم

دردستان پرمهرتو می رخشید

چگونه ازتو گویم

ازتو کزروز ازل

گلواژه های مهر

دردامان پرمهرتو می رقصید

□

 معلم

ای پدر

ای مهربان مادر!                  

چگونه ازتوگویم

که از روز نخست امتحان عشق

تو سربرآستان دوست ساییدی

زتاریکی نترسیدی

به میدان گاه ایثاروشرف

                              مردانه رزمیدی

به گندم زارخدمت

همچو آن دهقان آزاده

به گلزار محبت

باغبان جان به کف داده

جاودان ماندی

زطوفان ها نترسیدی

تورزمیدی ورزمیدی

...

واینک ای معلم

ای باغبان باغ پژمرده

فضای باغمان را عطر گلهایی

زجنس علم توآکنده ازشادی

صدای عشق می آید

نسیم دانشت

گلهای پرپرگشته ی باغ خزانی را

حیاتی تازه می بخشد

نهال کوچک دیروز

درختی سبزوپابرجاست

وتو اما

وتوای باغبان پیر دیروزی

که صدخارمغیلان ازجفای دهر می خوردی

وبا اشک دوچشمانت

هزاران لاله پروردی

کنون ازلذت بوییدن گلها

ترا محروم می دانند

وبا اقراری ازجنس ملامت ها

ترا محکوم می دانند

□

معلم

ای پدر

ای مهربان مادر!

بنازم قامت ستوار تو ای پایگاه مهر

کمر را پیش دونان خم مکن هرگز

توالگویی زایثاری

وفا ومهر خود را کم مکن هرگز

بیا بر پینه های دست توکامروز

ازان فخروشرف پیداست

زمهرم بوسه بنوازم

بیا بر چهره ی غمگین تو کامروز

ازان عزم هدف پیداست

زمهرم بوسه بنوازم

□

معلم

ای پدر

ای مهربان مادر!

نگاه عابر مغرورمست ازباده ی" انجو "

ترا از عینک تحقیر می بیند

من از تحقیر تو،ای پاسبان مهروخوشبختی

خجالت می کشم

خجالت می کشم ،ای پاسدار حرمت انسان

که در دنیای بی دردان

تو محکومی

وگویا جرم تو این است

که از جور فلک گویند

روزی شکوه سردادی

وجرم تو چه سنگین است

که لب برشکوه وا کردی

□

معلم

ای پدر

ای مهربان مادر!

تو آن مرغ شکسته بال دیروزی

که با بال شکسته آسمان عشق پیمودی

بیا پرواز کن ،پرواز

بیا پروازکن در اوج

که پروازت تماشایی ست

                                                     3/3/1385

                                                                    روز معلم

786

بسم الله

              چه سرآغاز قشنگی

                                       که دران روح وفاداری آدم جاری است

بسم الله چه ادب واژۀ نابی

                                     که دران عطر نفس های دو عالم جاری است

بسم الله

              نگه آینه در باغ خداجویان است

بسم الله

             گذر قاصدک باغچۀ ایمان است

...

من به آغاز کلامی که دران جوهر شکرانه روان است

                                                                     ارادت دارم

و چو آن چلچلۀ مست بهاری

                                      به سراییدن این زمزمه

                                                                   عادت دارم

روح هر شعر ترم بسم الله

نفس پرگهرم بسم الله

به شب آباد نفس سوختگان

نغمه های سحرم بسم الله

شب اگر ماه ندارد ، به شبی دیگر رو

دل اگر آه ندارد ، به تبی دیگر باش

ودران جاده که از عابر دلداده نبینی رد پا

                                                     به رهی دیگر رو

پی گلخانۀ بسم الله باش

...

ما دران خانه مقیمیم که دل

                                       هوش و گوشش

                                                          به نوای خوش بسم الله است

و دران خانه ز بوی خوش یاد

                                     دل دیوانۀ ما آگاه است

روح هر شعر ترم بسم الله

نغمه های سحرم بسم الله

 وداع

آرزوها دردل

کوله بارم بردوش

ومسیر گذر خاطره هایت روشن

ونوای سخن گرم و صدایت در گوش

سفری در پیش ست

سوی پرواژه ترین شهر سخن

سوی رخشنده ترین اختر شب

سوی پرمیوه ترین باغ جهان

سوی مغرورترین قله ی اوج

بی تو ای خوبترین خوب زمان

سفرم درپیش ست

□

من به دلواپسی آبی کوچ

اندرین شهر غریب

                            اندکی مأنوسم

من به آوای پراندوه غچی

اندرین ملک وداع

                         یک کمی دانایم

وتو ای حافظه ی خاطره ها

مشت آبی به رد پای مسافر افشان

ودعایی

 که دران زخمه ی گیتار دلت

نغمه هایی چو دل خسته ی من ساز کند

                                     به مناسبت سالروز وفات علامه " سید جمال الدین افغانی                                             

اقیانوس

سیدا

ای تو جمال دل و دین

ای امام ره خوشبختی وفخر

ای توانگشتر اصلاح امم را چونگین

ای که در قلب عطشناک زمین

کوزه ای آب گوارا بودی

وکنون تو

یکی چشمه ی جوشان ستی

□

سیدا

سرورما شیخ اجل سعدی شیراز سرود:

" سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز

مرده آن است که نامش به نکویی نبرند"

تونمردی ونمیری هرگز

اگرآن روز تو جوبار رسالت بودی

لیکن امروز چو اقیانوسی

آری امروز

تودریای خروشان ستی

□

سیدا

شرق چوآن معبد افسانوی اش

خفته در ظلمت وهم آور خویش

وازان هیبت موهوم

هزاران جسد مرد مسافر آنجا

ناگه ازکشورکهساریکی

با صدایی چوغریو یک شیر

هیبت کاغذی معبد کفار شکست

وان طلسم کهن دشمن غدارشکست

آری سید

تو دران حادثه سرمشق شجاعان ستی

□

سیدا

شب همه جا چیره و خورشید نهان

آسمان ابری و آلوده غبار

ناگهان از پس آن ابر سیاه

نوری از جانب وادی کنرها آمد

ماهی از طایفه ی یاسین و طاها آمد

آری اینک 

کنون بعد دوقرن

توهمان نوری وآن ماه درخشان ستی

                                                       18حوت 85

                                                به پیشواز از روز جهانی زن   

                                     و... زن

ای مادرمن،خواهرم،ای زن!

ای پایگه مهر

الهام گرعشق

ای رمزشکوهنده ی ایثار

ای عاشق آیین نجابت

ای گوهریکدانه ی عفت

وی گلبن پاکی وصداقت

مقبول تراز گل

رخشنده تر از ماه

سوزنده تر از شمع

ای سخت تر از سنگ ...

□

ای مادرمن،خواهرم،ای زن!

ای ناجی موسی

محرم اسرار محمد

عیسی شده از نام تو مشهور

تدبیرتو مقبول به درگاه سلیمان

ای عاطفه از مهر تو نامی

ای مادر سقراط وفلاطون وارسطو

                                         وز دامن تو آمده 

                                                             بیرونی وفارابی و جامی

□

ای مادرمن،خواهرم،ای زن!

من درسفرازتونل پرپیچ وخم دخمه ی تاریخ

دنبال توگشتم

جاپای توجستم

                 خواندم

                            رفتم

                                   گشتم

هرجا که وفا بود تو بودی

آنجا که صفا بود توبودی

آنجا که ستم بود والم بود، ویا غصه وغم بود

                                                         تو بودی

درشادی وغم

                  محنت و اندوه

                                           تصویر تو دیدم

دنبال تو من

کوه به کوه

             دشت به دشت

                               ده به ده

                                        شهر به شهر

                                                       در همه جا

                                                                      سخت دویدم

در بادیه ها

مادرمن،خوا هرم،ای زن!

از تو، بسی قصه ی ناخوانده شنیدم

اززنده بگوریت،بمن قصه نمودی

گفتی بمن ازروزسیاهت

خواندی بَرِمن

                 قصه زاندوه نگاهت

من غمزده و مات

برهرچه که پوسیده ی اوراق کهن

                                          دیده گشادم

یکبار دگر

روی به سوی تو نهادم

دیدم که تو مظلوم ترینی

گاهی تو به بازار سمرقند کنیزی

در مصر تو گاهی

                        متاعی

یا هدیه ی کسری به شاهان" ونیزی "

برخی زتو دوری گزیدند

گفتند تو جنسی زنوع دگرانی

گفتند تو دیوی

گفتند که روحت، مأوای شیاطین پلید است

بعضی نتوان گفت که چندی

توصیف تو گفتند

ازخال لب وزلف سیاه و قد شمشاد

                                          از چشم خمارت

                                                                بسی قصه سرودند

ازمهرو وفا

              نازواداهای تو اینان

بس شعرسرودند و بسی شکوه نمودند

لیکن

من درغزل و شعر و سخیف همه ی شان

یک مصرع که آیینه ی زیبای مقام تو شود،مادرمن،خواهرم،ای زن

                                                                                      هرگز نشنیدم

ایام گذشت و تو همان بودی و هستی

سرسخت تر از سنگ

ستوارتر از کوه

سوزنده تر از شمع

رخشنده تر از ماه ...

□

ای مادرمن،خواهرم،ای زن!

ای مظهر صفا

ای گوهر وفا

درعصر فتنه ها

غارتگرحیا

سوداگرعفاف

بازارپراز خدعه ونیرنگ خویش را

با نام خوش نمای تو

                            ای مخزن حیا

                                                آذین بسته است

تبلیغ جنس نفیسی بنام تو

سرلوحه ی شعار سیاستمدارعصرماست

درقرن عقل

درعصر تفکر

در اوج هیاهوی بشرسوی علم

جاگاه واقعی تو ای زن

                                    بگو کجاست؟

معبد

من اگر می گویم

آسمان آبی نیست

تو بمن خرده مگیر

و اگر می گویم

آب بیمار شده ست

تو به من طعنه مزن

تو به من خرده مگیر

که چرا جغد شب و زاغ درخت

                                                 همه یاران منند

و بمن طعنه مزن

که چرا بلبل و پروانه و قمری

                                                  همه از آن منند

بین ما قامت دیوار بلندی ست که سر

                                                 به فلک می ساید                                                                     

پشت آن دژ کهن خانۀ ماست

آنطرف دنیایی ست

          که من و جغد و قناری و کلاغ

همنوا، همسخن

           همه با یک آواز 

                 نغمۀ فتح شقایق خوانیم .      

ما به یک شعر بسی خرسندیم

وبه یک گل بسی خشنودیم

به طنین پر پرواز یکی پروانه

یا به رقاصی یک قاصدکی

                خوشحالیم .

پشت دیوار خبرهایی هست

آنطرف دنیایی است

             که دران نور حقیقت دارد    

آنطرف رؤیایی است 

            که دران مهر سکونت دارد                

کینه در خانۀ ما بادهواست

بغض درمنزل ما مغضوب است.

و محبت به در خانۀ ما مهمان است.

پشت دیوار خبرهایی هست

یا به زعم همۀ بیخبران 

                                    اندران ناحیه ها،         

                         طرفه معمایی هست                                                   

معبدی را که خدا ساخته بود از سر لطف

و دران صبحدمان ،

                               عطر نوازش می ریخت                  

                                                                 آنطرف آباد است                                    

و دران رونق زیبایی هست

...

و اگر قامت دیوار تو در هم شکنی

به یقین خواهی دید

کانطرف کاخ تمنایی هست !

           دلو 1386 - فراه

تقدیم به قهرمان عکس برندۀ جایزۀ پولیتیزر ؛ آن کودک قحطی زدۀ سودانی که وجودش ، تنها برای لاشخور منتظری مهم است که آخرین لحظات عمرش را دریک کیلومتری اردوگاه سازمان ملل متحد ، به تماشا نشسته است.

لاشخورها

کودک سودانی قحطی زده

راه پرخاشاک اردوگاه را

با امید تکه نانی می دود

سنگ ها را مزمزه

                       خاک ها را می جود .

دست ها را برشکم

                        ( ناآشنای تکه نانی )

                                                  می نهد .

گاه می افتد ، و گاهی می خزد

لاشخوراندر در قفایش می پرد

کودک اما می رود...

□

کعبۀ آن کودک سودانی قحطی زده !

یک کمی آن سوترک

                          جایی بنام اردوگاه

بیرق آبی ز خجلت سربزیر

شرمگین از نام بنگاه ملل

                          وای ... احساس گناه

افسران اما ز شادی مست مست

مست تأمین حقوق

سرخوش از دعوی صلح

...

درمیان خنده های قاه قاه

افسری رو سوی عسکر می کند:

این صدای قارقار لاشخورها بهر چیست؟

دیده بان گوید که هیچ

                       باز شاید مرده باشد یک سیاه !!

گل کاغذی

گاهی اوقات که می اندیشم

روزگاری ست که با حکم سرشک

وبه فرمان شب یلدایی

خنده محکوم به اعدام شده ست .

کوچه لبریز زاندوه چنار

جاده محکوم به خواب ابدی

ناودان ها همه مجبورسکوت

بستن پنجره اعلام شده است .

دیگراینجا گذرقمری نیست

آبشاران همه لب بربستند

جنگل ازصوت قناری خالی

چشمه خشکیده وناکام شده ست .

گاهی اوقات که می اندیشم

عصرماعصرگل کاغذیی است

که به گلدان تظاهرزیباست

وبه بازاردورویی زمان

رونق و زینت ایام شده ست .

همه اوقات به خود می گویم

شب اگر حاکم و خورشید به بند

"اندکی صبرسحرنزدیک ست "

ومیندیش که درباورشب

صبح امید مرا شام شده ست .

گرچه راهی ست پرازخوف وخطر

هجرت ازشهرکلاغان پلید

ودران مرزتوهم صدها

مرغ عشق است که دردام شده ست.

لیکن آیینه ی فردا گویاست

که رسیدن به چکاوک زیباست

وبه دستان پراز مهربهار

وحشی فصل شتا رام شده ست .

یلدا

در گیرودار گرم گریزان لحظه ها

یلداترین مجال عزیزم

                                             برای تو

در های هوی رود خروشان زندگی

سرچشمۀ  زلال  عزیزم 

                                           برای تو

 در این گذر که سایۀ دلهای واله را

                                            با تیر می زنند

یا ساده همچو آب خوردن یک تشنۀ کویر

برچهچه ها ی بلبل مستانۀ چمن

                                          در هر دقیقه تهمت تکفیر می زنند

یک دستۀ سؤال عزیزم

                                       برای تو

اندیشه گاه خلوت من راز دار شب

آشوب گاه سینۀ من محرم غریو

اینجا بیا که ز گلزار لحظه ها  

یک خرمن خیال عزیزم

                                       برای تو

من می روم به سوی سحرگاه عاطفه

تو می روی به سوی چمنزار آرزو

آنجا بیا رویم ، به دیدار آشنا

آیینۀ وصال عزیزم

                                     برای تو

 مادر

اینجا میان ولوله ی مردمان شهر

همزاد خاطرات قرون گذشته را

                                          بر دار می زنند

جلاد دورترین نقطه ی زمین

بربیرقش کبوتر و بر گردنش صلیب

                                               در دست او اتم

رو سوی او نموده و پرسان می کند:

عمرت به سر رسیده ، بگو چند ساله ای؟

محکوم با صلابت عمر گذشته اش

                                             فریاد می زند:

دهها برابر عمر توی غریب

من سالها که تو نوزاد بوده ای

 " با آیه های خشم خدا قد کشیده ام"

اجداد پرغرورترا،

                        روزگار پیش

برخاکدان مذلت نشانده ام

همتای بی رقیب ترا ،

                          خاطر تو هست

با دست پرتوان خودم خاک کرده ام

من مانده ام

از مرزهای دارو گیوتین گذشته ام

من زنده ام

وزسرحدات خدعه ونیرنگ و مکرتو 

                                               خواهم گذشت نیز!

...

ناگه زبین جمع

مردی که آفتاب درانگشت او عیان

با نغمه ی سرود نیاکان میهنش

                                        فریاد می کشد:

او مادر من است

ما زنده ایم ، وَ او نیز زنده است

مادر همیشه زنده ی جاوید عالم است

                                باران

هوا ابری ست

نسیمی می وزد ازدور

وگهگاهی صدای غرش ابری

ویا الماسکی پرنور

وگاهی هم مهی مبهم به قلب پنجره اندوه می کارد

چرا باران نمی بارد؟

□

چراتقویم ما یک فصل

فقط یک فصل بی روح ومحن دارد؟

چرا نقاش ما طرح زمستان را بخوبی نقش می بندد؟

چرا شاعر شکفتن را

 به لوح نازک شعرش بخوبی حک نمی دارد؟

چرا باران نمی بارد؟

□

خیابان مملو از هستی ست

ونبض زندگی در پستوی دکان درجریان

ومکتب مملواز هیچ ست

وتا ایستگاه دانایی

هزاران جاده ی فرعی

هزاران راه پرپیچ ست

به چشم تیزبین نوجوان کوی اندیشه

جهان آمیزه ای ازهیچ واز پوچ ست

واینک آه

اینک ابربغض آلود قلب من

هوای باردن دارد

چرا باران نمی بارد؟

□

زمین ها بایرند و چشمه خشکیده ست

ودهقان ناامیدانه

به کنج کلبه کز کرده ست

دریغا و هزار افسوس

زمین بایر و بی چشمه را هرگز

کسی گندم نمی کارد

چرا باران نمی بارد؟

□

حقیقت را گلو خسته ست

وگیتار صداقت سخت بشکسته ست

وآن قناد چشم آبی

به همراه تنی قنادکان شهر

بساط خویشتن را با حِیَل

درکوی ما با فتنه گسترده ست

مگس ها در فضای شهر

سرود فتح می خوانند

"هوا بس ناجوانمردانه آلوده ست"

ودردا که بما امروز

کسی از بوستان اندیشه

گلی هدیه نمی آرد

چرا باران نمی بارد؟

□

وبا این حال

باور دارم از روزی

که از اعماق این جنگل

درختی سبزو قامت راست

به خورشید پس ابر سیاه شب

                                   سلامی گرم خواهد داد

واشک شوق 

ازچشم سیاه ابر خواهد ریخت

ودرآن روز

این فریاد اندهگین

دگرکس برنمی آرد

                         که

چرا باران نمی بارد؟

چلچله

یک سبد چلچله را

ازاتاق دل خود

بتو هدیه می کنم

ـ

بتوای همدم گل

شاخه های گل ناز

گل میخک، گل سرخ

دسته دسته می کنم

ـ

یک سبد پرگل ناز

حلقه ازجنس بهار

زصفای دل خود

بتوتحفه می کنم

ـ

من زگلزار امل

شاخه ها را چیدم

زنهال عاطفه

میوه هابرچیدم

وبیادوخاطرت

لحظه لحظه می کنم

ـ

یک سبدچلچله را

بتوهدیه می کنم ...