تقديم به محمد بهبودي كه جهان را از زاويه اي زيباتر از ما مي بيند .
بلور شيشه اي
بشكن بلورر شيشه اي حس خفته را
هر جا طلوع مهر پر از استعاره نيست
شايد مقدس ديدن فواره هاي ذوق
شايد خيال در پس ناباوري خوش است
اما جز آب زلال حريم عشق
خشكيده كام های عطش را گذاره نيست .
هر جا كه آسمان به ناز و ادا سايه مي دهد
پولک ستاره ها ، همه شان خوش لمیده اند
شب تاب کرمها ، همه شان آرمیده اند
خورشید می گریزد و مهتاب غایب است
حتی که جای پای یکی ماهواره نیست .
دريا بغل گشاده و فرياد مي زند :
ما در بغل صدف زنده پروريم
آغوش ما اگر چه پناه فسيل هاست
اما به حتم ، جای دم زدن سنگ خاره نیست .
اکنون که ابرها ز آسمان خدا کوچ می کنند
شاید غروب باور ما می رسد به سر
شاید طلوع مژده ی آزادگی دهد
آخر به جز امید ، دگر راه چاره نیست .
