معبد
من اگر می گویم
آسمان آبی نیست
تو بمن خرده مگیر
و اگر می گویم
آب بیمار شده ست
تو به من طعنه مزن
تو به من خرده مگیر
که چرا جغد شب و زاغ درخت
همه یاران منند
و بمن طعنه مزن
که چرا بلبل و پروانه و قمری
همه از آن منند
بین ما قامت دیوار بلندی ست که سر
به فلک می ساید
پشت آن دژ کهن خانۀ ماست
آنطرف دنیایی ست
که من و جغد و قناری و کلاغ
همنوا، همسخن
همه با یک آواز
نغمۀ فتح شقایق خوانیم .
ما به یک شعر بسی خرسندیم
وبه یک گل بسی خشنودیم
به طنین پر پرواز یکی پروانه
یا به رقاصی یک قاصدکی
خوشحالیم .
پشت دیوار خبرهایی هست
آنطرف دنیایی است
که دران نور حقیقت دارد
آنطرف رؤیایی است
کینه در خانۀ ما بادهواست
بغض درمنزل ما مغضوب است.
و محبت به در خانۀ ما مهمان است.
پشت دیوار خبرهایی هست
یا به زعم همۀ بیخبران
اندران ناحیه ها،
طرفه معمایی هست
معبدی را که خدا ساخته بود از سر لطف
و دران صبحدمان ،
عطر نوازش می ریخت
آنطرف آباد است
و دران رونق زیبایی هست
...
و اگر قامت دیوار تو در هم شکنی
به یقین خواهی دید
کانطرف کاخ تمنایی هست !
دلو 1386 - فراه
